IDŹMY NAPRZÓD Z NADZIEJĄ!

List pasterski Konferencji Episkopatu Polski
zapowiadający XVII Dzień Papieski
obchodzony 8 października 2017 roku

Umiłowani w Chrystusie Panu!
Siostry i Bracia!
   
    W najbliższą niedzielę będziemy obchodzić XVII Dzień Papieski. Jego hasło brzmi: Idźmy naprzód z nadzieją! Zostało ono zaczerpnięte ze słów zawartych w przesłaniu, które na przełomie tysiącleci skierował do Kościoła św. Jan Paweł II (NMI, 58). Dzisiaj, po 16 latach, słowa te nie straciły niczego ze swej aktualności. Nadal są dla nas bardzo trafnym przynagleniem. Tym bardziej, że jesteśmy ubogaceni przeżyciem Światowych Dni Młodzieży w Krakowie w lipcu 2016 roku i związaną z nimi wizytą papieża Franciszka w naszej Ojczyźnie. Ponadto zakończyliśmy obchody Jubileuszu 1050-lecia chrztu Polski, podczas którego dziękowaliśmy Bogu za dar wiary obecny w naszej Ojczyźnie od ponad tysiąclecia. Znajdujemy się w jakimś sensie w sytuacji analogicznej do tej po zakończeniu obchodów Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, kiedy św. Jan Paweł II ogłosił List Apostolski Novo Millenio Ineunte zawierający wezwanie: Idźmy naprzód z nadzieją! Każdy jubileusz jest bowiem nie tylko wspomnieniem i uczczeniem rocznicy, ale nade wszystko otwarciem nowej perspektywy dla wiary. Chciejmy więc na nowo usłyszeć dziś wezwanie do prawdziwie chrześcijańskiej nadziei.
 
Słowo Boże mówi o nadziei
    Dzisiejsze czytania mszalne wskazują na najgłębsze fundamenty chrześcijańskiej nadziei. Nie wynika ona z ufności w nasze siły i zdolności, nie jest oparta na szczęśliwym zbiegu okoliczności czy łaskawości losu, nie jest także dobrym nastrojem czy tanim pocieszeniem. Nadzieja rozpalająca serce człowieka wierzącego płynie natomiast z Boga, z Jego mocy i miłości, która nas otacza. Już pierwsze czytanie ukazuje, że Bóg niezmiennie stawia przed człowiekiem wyraźne, jasne wymagania, zachęcając go do wybierania dobra i porzucenia grzechu. Pójście tą drogą oznacza w konsekwencji nową, lepszą historię życia, spełniającą pragnienie ludzkiego serca, które – choć czasami nie do końca świadomie – tęskni jednak za świętością i wypływającym z niej pokojem. Modlitwa wyrażona w psalmie odwołuje się do miłosierdzia, które Bóg okazuje człowiekowi. Święty Paweł zaś usilnie zachęca każdego z nas, odwołując się do napomnienia w Chrystusie, do mocy przekonującej Miłości, aby odpowiedzieć miłością na Bożą miłość. Wreszcie wskazuje nam na uniżenie i wyniszczenie, jakiemu dobrowolnie poddał się dla naszego zbawienia Syn Boży, co oznacza, że i Jego uczniowie powinni uzbroić się w pokorę. W dzisiejszej Ewangelii widzimy natomiast postawę, która powinna być owocem chrześcijańskiej nadziei. Chrystus Pan pochwala drugiego syna, który potrafi wypełnić wezwanie ojca kierowane do niego. Wezwanie to mogło być trudne, niezgodne z jego wcześniejszymi zamiarami, dlatego spowodowało pierwotną odmowę. Jezus Chrystus tym samym wskazuje na prawdziwą wiarę, domagającą się przemiany wewnętrznej, prowadzącą do zmiany postaw życiowych.
 
Nadzieja w życiu św. Brata Alberta
    Przeżywamy obecnie rok Świętego Brata Alberta. Niewątpliwie był to człowiek, który potrafił dojrzewać w nadziei i miłości. Nie poddawał się, gdy przychodziły trudności, których doznał wiele. Był przy tym niezwykle konsekwentny w swych wyborach życiowych.
Pozwolił, by kształtowała go miłość – jak napisał o nim młody kapłan Karol Wojtyła w dramacie pt. Brat naszego Boga. Życie św. Brata Alberta jest wyraźnym znakiem, że głęboko przyjęta chrześcijańska nadzieja nie jest indywidualistyczna, prowadzi do innych, zwłaszcza do potrzebujących. Nie cofa się przed cierpieniem, jest zdolna do wyrzeczeń, promieniuje na innych i ich inspiruje. Młody Adam Chmielowski, ożywiony miłością do Ojczyzny, podjął walkę zbrojną z zaborcami. Pełna poświęcenia postawa szybko naznaczyła go dozgonnym znamieniem – w wieku 18 lat, walcząc w Powstaniu Styczniowym, stracił nogę. Odkrywając w sobie talent malarski kształcił się artystycznie w Warszawie i Monachium. Jednak później zaczął bardziej cenić życie pośród i dla ludzi, których wydaje się, że nikt inny nie cenił. Powiedział o nim kardynał Karol Wojtyła: „rzucony na kolana przed majestatem Bożym, upadł na kolana przed majestatem człowieka i to najbiedniejszego, najbardziej upośledzonego, przed majestatem ostatniego nędzarza”. Brat Albert zamieszkał w krakowskiej miejskiej ogrzewalni razem z bezdomnymi i tułaczami, z alkoholikami i przeżywającymi przeróżne dramaty życiowe. Zostawił dla nich wszystko. Zrozumiał, że tylko w taki sposób będzie w stanie dać tym ludziom prawdziwą nadzieję; nadzieję pochodzącą od Boga. Poszedł drogą heroicznej miłości. Ofiarował nie tylko coś od siebie, ale przede wszystkim dał samego siebie. Takim stylem życia potrafił zainspirować innych, zyskując sobie miano „najpiękniejszego człowieka swego pokolenia”. Wspólnotowy wymiar jego nadziei ujawnił się także w założeniu Zgromadzenia Braci Albertynów, a później Zgromadzenia Sióstr Albertynek.
 
Nadzieja w wymiarze społecznym
    Ojciec Święty Benedykt XVI przypomina w encyklice Spe salvi, że „każde poważne i prawe działanie człowieka jest czynną nadzieją” (Spe salvi, 35). Opatrzność Boża pozwala nam cieszyć się niezmierzoną ilością takich błogosławionych działań, podejmowanych wczoraj i dziś w przestrzeni indywidualnej i publicznej. Niewątpliwie w tę perspektywę wpisuje się nadchodzący jubileusz 100-lecia odzyskania niepodległości przez naszą Ojczyznę.
    Odzyskana wolność pozwoliła między innymi na utworzenie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. U podstaw jego powołania legło przekonanie, że odradzająca się w wymiarze państwowym Polska, aby była silna, musi kształcić inteligencję świadomą swych chrześcijańskich korzeni. Uczelnia ta wkracza właśnie w jubileuszowy, setny rok działalności. W swej bogatej historii szczyci się niemal ćwierćwieczną współpracą z księdzem, późniejszym biskupem, arcybiskupem i kardynałem – Karolem Wojtyłą, który kierował Katedrą Etyki na Wydziale Filozofii aż do pamiętnego październikowego konklawe w 1978 roku. Katolicki Uniwersytet Lubelski odegrał nie do przecenienia rolę budzenia nadziei w czasach, kiedy o nią było naprawdę trudno. Jest on dowodem na to, iż warto podejmować wyzwania dalekosiężne, angażujące umysły i serca wielu, aby ewangelicznie przemieniać oblicze tej ziemi. Na tym polega także prawdziwy patriotyzm.
    Opisując współczesną sytuację kulturową i społeczną Ojciec Święty Franciszek zauważa: „W kulturze często zdominowanej przez technikę jest jakby coraz więcej różnych form smutku i samotności, w które popadają ludzie, także wielu młodych. Przyszłość rzeczywiście zdaje się być zakładnikiem niepewności, która nie pozwala na osiągnięcie stabilizacji. W ten sposób często rodzą się uczucia melancholii, smutku i nudy, które mogą powoli doprowadzić do rozpaczy. Potrzebni są świadkowie nadziei i prawdziwej radości, aby odpędzić iluzje, które obiecują łatwe szczęście ze sztucznymi rajami. Głęboka pustka wielu osób może być wypełniona przez nadzieję, jaką nosimy w sercach, z wypływającą z niej radością. Istnieje wielka potrzeba poznania radości, która objawia się w sercu dotkniętym przez miłosierdzie. Doceńmy zatem słowa Apostoła: „Radujcie się zawsze w Panu” (Flp 4,4; por. 1 Tes 5, 16) (Misericordia et Misera, 3).
    Nadzieja jest zawsze spodziewaniem się dobra. My, chrześcijanie opieramy ją na wierności Boga, na Jego nieodwołalnej miłości miłosiernej, jaką nieustannie okazuje każdemu nas. Jest ona niemal na wyciągnięcie ręki. Jeśli pozwolimy Bogu działać w nas samych, wówczas objawi On swą moc, która będzie widoczna w życiu indywidualnym, rodzinnym, społecznym, politycznym, narodowym i międzynarodowym.
 
Siostry i Bracia!
    Za tydzień, dziękując Bogu za wielki pontyfikat św. Jana Pawła II, przeżywać będziemy XVII Dzień Papieski pod hasłem Idźmy naprzód z nadzieją! Odbędzie się wtedy zbiórka środków na fundusz stypendialny Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, która została powołana przez Konferencję Episkopatu Polski. Od siedemnastu lat jest ona żywym pomnikiem św. Jana Pawła II.
    Wsparcie dla Fundacji, o które z ufnością prosimy, umożliwia realizowanie nadziei uzdolnionej młodzieży pochodzącej z niewielkich miejscowości, z niezamożnych rodzin. Dzięki darczyńcom już cztery tysiące młodych ludzi mogło z powodzeniem ukończyć studia na najlepszych polskich uczelniach. Ufamy, że tegoroczna kwesta pozwoli na kontynuowanie stypendiów i pokrycie kosztów formacyjnych obozów wakacyjnych dla uczniów gimnazjów, szkół ponadgimnazjalnych i studentów. Takich stypendystów jest obecnie około dwa tysiące. Fundacja wspiera ich od początku gimnazjum do ukończenia studiów. Ofiarność każdego darczyńcy otwiera przed tymi młodymi ludźmi zachwycające horyzonty nadziei. Za zrozumienie i wsparcie tego dzieła – tak bliskiego sercu św. Jana Pawła II – serdecznie dziękujemy. Bóg zapłać!
    Rozpoczynając miesiąc różańca prośmy Niepokalaną Dziewicę, Gwiazdę Nadziei, aby uzdolniła nas do podjęcia z entuzjazmem papieskiego wezwania: Idźmy naprzód z nadzieją! Wypowiedzmy za św. Janem Pawłem II słowa modlitwy: „Maryjo, naucz nas Twojego zawierzenia, Twojej nadziei i Twojej miłości. Naucz nas wychodzić ku Twojemu Synowi. Prowadź nas do Niego. Niech On będzie odpowiedzią na wszystkie nasze pytania. Naucz nas wychodzić ku innym ludziom, może bardziej biednym i samotnym niż każdy z nas” (Częstochowa, 15 sierpnia 1991 r.).
    Na podążanie szlakami wytyczanymi przez prawdziwie chrześcijańską nadzieję z serca wszystkim błogosławimy
 
 
Podpisali: Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi obecni na 376. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski,
Zakopane, 6-7 czerwca 2017 r.
 
Za zgodność:
+ Artur G. Miziński
Sekretarz Generalny KEP

+ Adam Wodarczyk
Wikariusz Generalny

Katowice, 26 września 2017 r.

Zaproszenie wspólnot modlących się na różańcu i Bractw Szkaplerznych do udziału w VI pielgrzymce Żywego Różańca do katedry Chrystusa Króla w sobotę, 7 października 2017 r.

Drodzy Bracia i Siostry!

Dobiega końca jubileuszowy rok objawień w Fatimie. Sto lat temu Maryja przekazała trojgu portugalskich dzieci swoje orędzie: „Nawracajcie się, wynagradzajcie za grzechy przeciw mojemu niepokalanemu sercu i odmawiajcie różaniec. Szczególną sposobnością do realizowania tego wezwania jest zbliżający się miesiąc październik, miesiąc codziennej i wspólnej modlitwy różańcowej.

Podczas wspomnianych objawień w Fatimie Maryja nazwała samą siebie Matką Bożą Różańcową. W tym roku Jej wspomnienie przypada w sobotę 7 października. Właśnie w tym dniu odbędzie się już wcześniej zaplanowana pielgrzymka wszystkich, którym bliska jest modlitwa różańcowa, do katowickiej katedry. Zapraszam do pielgrzymowania osoby tworzące Żywy Różaniec, wszystkie wspólnoty modlące się na różańcu oraz – podobnie jak w roku ubiegłym - członków Bractwa Szkaplerznego. Przedstawicieli wspólnot proszę o przywiezienie sztandarów. Będą się z nami łączyć na modlitwie wierni zebrani w sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Turzy Śląskiej, uczestniczący w akcji Różaniec do granic.

Drodzy Diecezjanie!

Siostra Łucja, wizjonerka z Fatimy, napisała: „Bóg postanowił pozostawić światu dwa środki zaradcze przeciwko złu: różaniec i nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi”. W tym roku dzień 7. października to również pierwsza sobota miesiąc. Pragniemy zatem wspólnie w katowickiej katedrze ofiarować Matce Bożej nabożeństwo pierwszej soboty.

Program pielgrzymki przedstawia się następująco: o godz. 10.30 będzie modlitwa różańcowa z rozważaniami i śpiewem, o godz. 12.00 – Msza św. ku czci Matki Bożej Różańcowej i wynagradzająca Niepokalanemu Sercu Maryi, a po Mszy św. skromny poczęstunek – na drogę.

Niech w modlitwę różańcową szczególnie w tym dniu włączą się również ci, którzy nie będą mogli przybyć do katedry. Rodziny niech modlą się w swoich domach, chorzy w szpitalach, a wspólnoty parafialne w swoich kościołach. Przy okazji warto przypomnieć nauczanie Katechizmu Kościoła Katolickiego: „Kościół, dom Boży, jest właściwym miejscem modlitwy liturgicznej dla wspólnoty parafialnej. Jest on również uprzywilejowanym miejscem adoracji rzeczywistej obecności Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Wybór sprzyjającego miejsca nie jest obojętny dla prawdziwości modlitwy (…), a pielgrzymki przypominają naszą wędrówkę na ziemi ku niebu. Tradycyjnie już są one czasem intensywnej odnowy modlitwy” (KKK 2691).

Drodzy Członkowie wspólnot różańcowych!

Bardzo dziękuję za Waszą obecność w różnych grupach i wspólnotach i za to, że każdego dnia, sięgając po różaniec, polecacie sprawy Kościoła i świata. Szczególnie dziękuję wszystkim członkom Żywego Różańca naszej archidiecezji, którzy – jako największa wspólnota modlitwy – każdego dnia modlą się w intencjach papieskich i mają również na sercu dzieło misyjne Kościoła. Bóg zapłać za modlitwę i materialne wsparcie misjonarzy z Archidiecezji Katowickiej i Papieskich Dzieł Misyjnych. Dziękuję wszystkim duszpasterzom, zelatorom i liderom wspólnot modlących się na różańcu za duchową troskę i formację powierzonych im wspólnot.

Na przeżywanie maryjnego miesiąca z różańcem w ręku oraz na pielgrzymowanie do katedry z serca Wam błogosławię: w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

 

Wiktor Skworc

ARCYBISKUP METROPOLITA

KATOWICKI

ZAPROSZENIE MŁODZIEŻY ARCHIDIECEZJI KATOWICKIEJ
NA DIECEZJALNE ŚWIĘTO BIERZMOWANYCH
 
Drodzy Rodzice Bierzmowanych i Świadkowie! Drodzy Bierzmowani!
 
  Po minionych wakacjach, już na progu nowego roku szkolnego, we wspólnocie archidiecezji, parafii i rodzin chcemy wspomnieć niedawne wydarzenie w Waszym życiu, którym było spotkanie z Duchem Świętym w sakramencie bierzmowania.
  Okazją do wspólnotowego wspominania tych „wielkich rzeczy, jakich dokonał Wszechmocny” (por. Łk 1,49) będzie wspólne dziękczynienie za dar Ducha Świętego i Jego dary, które chcemy przeżyć podczas Archidiecezjalnego Święta Bierzmowanych, zaplanowanego na sobotę, 16 września br.
  Bardzo serdecznie zapraszam młodzież z wszystkich parafii naszej archidiecezji, która w minionym roku szkolnym przyjęła sakrament bierzmowania. Do katedralnego wieczernika w Katowicach zapraszam także świadków bierzmowania i animatorów. Chcemy raz jeszcze wspólnie podziękować Bogu za sakrament prowadzący ku dojrzałości chrześcijańskiej i otworzyć nową kartę Waszego współdziałania z Duchem Świętym i zaangażowania w dzieło ewangelizacji.
  Początek spotkania i zawiązanie wspólnoty o godz. 9.30, o 10:30 Eucharystia; następnie wspólny posiłek, gry i zabawy integracyjne oraz możliwość odwiedzenia Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego.
 
Drodzy Młodzi Przyjaciele!
Serdecznie zapraszam Was do katedry w Katowicach, której patronuje Chrystus Król, a na drogę pielgrzymowania udzielam Wam błogosławieństwa: w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego!
 
Szczęść Boże!
 
† Wiktor Skworc
ARCYBISKUP METROPOLITA
KATOWICKI

LIST PASTERSKI ARCYBISKUPA METROPOLITY KATOWICKIEGO
NA I NIEDZIELĘ ADWENTU
27 listopada 2016 r.


Drodzy Diecezjanie! Bracia i Siostry!

1. W uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata zamknęliśmy II Synod Archidiecezji Katowickiej. Był on znaczącym wydarzeniem w życiu naszego lokalnego Kościoła. Na synodzie przeplatały się ze sobą tradycja i współczesność, praktyka diecezjalna i nowe wyzwania. Prace nad ostatecznym kształtem dokumentów synodalnych trwały cztery lata; dziś stanowią one duszpasterską pomoc na teraźniejszość i przyszłość naszej archidiecezji. Serdecznie dziękuję wszystkim, którzy włączyli się w prace synodu: członkom parafialnych zespołów synodalnych i poszczególnych komisji oraz tym, którzy zostali powołani na synod i uczestniczyli w sesjach plenarnych. Bóg zapłać wszystkim, którzy w II Synodzie uczestniczyli duchowo, wspierając go swoją modlitwą.

2. W minioną niedzielę papież Franciszek zamknął drzwi święte Bazyliki św. Piotra w Rzymie i zakończył Rok Miłosierdzia w całym Kościele powszechnym. Celem jubileuszu było wzmocnienie wiary w Boże Miłosierdzie i zawierzenie mu swego życia. W tym czasie doświadczyliśmy wielu szczególnych łask. Trudno jest nawet podsumować ogrom tego duchowego dobra, ponieważ wiele religijnych przeżyć dokonało się w konfesjonale, w czasie liturgii, na pielgrzymim szlaku, w osobistej modlitwie.
Nadzwyczajny jubileusz został zakończony, nie może jednak skończyć się wraz z nim praktyka uczynków miłosierdzia względem ciała i duszy. Bądźmy zawsze miłosierni jak Ojciec nasz jest miłosierny. A nasze serca niech wypełniają radość i wdzięczność za to, co Bóg bogaty w miłosierdzie uczynił w życiu każdego i każdej z nas. Bądźmy też wdzięczni za przypomnienie, że jesteśmy pielgrzymami; zmierzającymi już nie tyle do bramy miłosierdzia, ile wędrującymi ku wiecznemu Jeruzalem – do Domu Ojca!

3. Bracia i Siostry! Wraz z dzisiejszą niedzielą otrzymujemy dar nowego roku liturgicznego, w którym „Kościół odsłania całe misterium Chrystusa, począwszy od wcielenia i narodzenia aż do wniebowstąpienia, do dnia Pięćdziesiątnicy oraz do oczekiwania błogosławionej nadziei i przyjścia Pana” (KL 102).
Te zbawcze czyny Jezusa Chrystusa przypominamy sobie, ilekroć podczas Eucharystii wypowiadamy wyznanie wiary. W czasie każdej Mszy św. uobecniamy i przeżywamy nade wszystko tajemnicę zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, który
w wieczerniku wyposaża swoich uczniów na drogę; daje im Ducha Świętego i poleca, by szli i głosili Dobrą Nowinę: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię” (Mk 16,15). Wybrzmiewa to także w słowach liturgicznego rozesłania: „Idźcie w pokoju Chrystusa”. Ten sam Duch, który uczynił nas dziećmi Bożymi, pobudza nas do ewangelizacji. W chrześcijańskim powołaniu mieści się również misja. Uczestnicząc w życiu Kościoła, powinniśmy stale powtarzać za Izajaszem: „Oto ja, poślij mnie!” (Iz 6,8).

4. „Idźcie i głoście!” – tak brzmi hasło nowego, rozpoczynającego się dziś roku liturgicznego i duszpasterskiego. Misja głoszenia jest naszym indywidualnym i wspólnotowym obowiązkiem. Wszyscy jesteśmy zaproszeni do apostolskiego zaangażowania. Człowiekowi, który spotkał na swej drodze Jezusa i uwierzył sercem, obce są obojętność i bierność. Bliskie jest mu natomiast pragnienie, by głosić Ewangelię wszelkiemu stworzeniu, by także inni poznali prawdziwego Boga i drogę zbawienia. Polecenie: „Idźcie i głoście” zawiera w sobie wezwanie do aktywności, do działania, do włączenia się w głoszenie Ewangelii. Na mocy chrztu świętego jesteśmy powołani, by być w swojej codzienności misjonarzami i apostołami. Zaś miejscem głoszenia Dobrej Nowiny są nie tylko parafia, rodzina, szkoła, ruchy i stowarzyszenia apostolskie, ale także media oraz cała przestrzeń publiczna. Wszędzie potrzeba świadków Chrystusa, a potrzebny jest każdy – zarówno duchowni, osoby życia konsekrowanego, jak i wierni świeccy.

5. Bracia i Siostry! W podjęciu wezwania do głoszenia Ewangelii pomogą nam dokumenty II Synodu Archidiecezji, w których synod zebrał to, co Duch mówi naszemu lokalnemu Kościołowi. Dokumenty te dotarły już do każdej parafii, są również dostępne w internecie. Wzywam zatem parafialne rady duszpasterskie, ruchy i stowarzyszenia do podejmowania zadań zaleconych w synodalnych dokumentach. Ze świadomością wspólnej odpowiedzialności za Kościół powinniśmy wszyscy włączyć się teraz w ich realizację!
Trzeba pamiętać, że dziś od każdego z nas zależą losy Ewangelii. Musimy iść i głosić. Nie trzeba nawet wychodzić ze swego środowiska, bo w każdym środowisku rodzinnym i społecznym potrzebni są świadkowie, którzy nie tyle powtarzają słowa Ewangelii, ile według nich żyją. Ta forma świadectwa jest dziś najbardziej potrzebna i oczekiwana. Polega ona na ukazywaniu obecności Chrystusa własnym życiem, poprzez pełnienie codziennych obowiązków i podejmowanie konkretnych decyzji zgodnie z Ewangelią. We wszystkich środowiskach potrzebni są dzisiaj przede wszystkim wiarygodni świadkowie. Chrystusowy uczeń nigdy nie jest biernym i obojętnym obserwatorem wydarzeń, lecz czuje się odpowiedzialny za przemianę rzeczywistości społecznej, politycznej, ekonomicznej i kulturowej. Zachęcam Was i proszę, abyście w tym duchu przeżywali rozpoczynający się Adwent. Niech będzie on czasem czuwania i zaangażowania.

6. Wykorzystajmy czas Adwentu na to, aby wznieść nasze serca ku Jezusowi, tak by noc Jego narodzenia mogła przemienić nas i naszych najbliższych.
Święty Paweł wzywa: „Odrzućmy uczynki ciemności. Żyjmy przyzwoicie: nie w hulankach i pijatykach, nie w rozpuście i wyuzdaniu, nie w kłótni i zazdrości”. Te stanowcze słowa apostoła, wzywające do odrzucenia zła, są zaledwie programem minimum, a trzeba programu maksimum, który zawarty jest w kolejnym zdaniu: „Przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie troszczcie się zbytnio o ciało, dogadzając żądzom”. Trzeba podjąć trud upodobnienia się do Chrystusa!
Niech ten czas nie wyczerpuje się wyłącznie w zewnętrznych przygotowaniach i w manii zakupów! Przecież w minioną niedzielę wybraliśmy Jezusa Chrystusa na swego Króla i Pana, więc naszą powinnością jest budowanie przestrzeni Jego
królestwa: królestwa prawdy i życia, królestwa świętości i łaski, królestwa sprawiedliwości, miłości i pokoju.
Budujmy więc taką właśnie przestrzeń, świadomi, że zbliża się dzień Syna Człowieczego, który będzie dniem naszego sądu. Jezus wzywa każdą i każdego z nas: „Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie” (Mt 24,42).
Jak mamy się przygotować na to powtórne przyjście Pana? Jakiej czujności i gotowości potrzebujemy w okresie Adwentu? Chodzi o to, by każdego dnia żyć dla Boga! Modląc się, rozważając Pismo Święte i przyjmując łaskę miłosierdzia w sakramencie pokuty, możemy codziennie chodzić „Jego ścieżkami” i otwierać się coraz bardziej na Boga, który jest i który przychodzi!
W Adwencie nie przygotowujemy się jedynie do obchodów wydarzenia, które miało miejsce w przeszłości – przyjścia Jezusa na świat dwa tysiące lat temu. Pragniemy, by przyszedł On do naszych serc już dzisiaj. Dlatego w adwentowe dni wołamy: „Marana tha… Przyjdź, Panie Jezu” (Ap 22,20). Niech to wołanie rozbrzmiewa w naszych sercach.
Święty Jan Paweł II, stojąc niegdyś przed obliczem Jasnogórskiej Pani, wyjaśnił znaczenie słowa „czuwam”:
„Czuwam – to znaczy, że staram się być człowiekiem sumienia. Że tego sumienia nie zagłuszam, nie zniekształcam. Nazywam po imieniu dobro i zło, a nie zamazuję. Wypracowuję w sobie dobro, a ze zła staram się poprawić, przezwyciężyć je w sobie (…) Czuwam – to znaczy dalej: dostrzegam drugiego. Nie zamykam się w sobie, w ciasnym podwórku własnych interesów” (por. rozważania Jana Pawła II przed Apelem Jasnogórskim, 18 czerwca 1983).
W świetle tych słów świętego papieża zapytajmy siebie samych: Czy nasze życie jest czuwaniem? Czy jesteśmy ludźmi sumienia? Czy dostrzegamy potrzebujących, wykluczonych? Na te proste pytania trzeba dać jasne, przekonujące odpowiedzi, które mają rangę świadectwa!

7. Drodzy Diecezjanie! Wraz z Adwentem w wielu parafiach naszej archidiecezji rozpoczyna się wizyta duszpasterska zwana „kolędą”. Jej treścią jest przede wszystkim wspólna modlitwa, błogosławieństwo rodzin, mieszkań i domów, a także rozmowa. Niech przedmiotem tej rozmowy stanie się temat nowego roku duszpasterskiego: „Idźcie i głoście”, czyli sprawa zaangażowania wszystkich parafian w dzieło ewangelizacji, w tym także w realizację wskazań II Synodu Kościoła katowickiego.

Błogosławieństwo, które wnoszą do Waszych rodzin Wasi duszpasterze, pragnę wesprzeć znakiem pasterskiego błogosławieństwa i dziś je wypowiedzieć:

Niech Was i Wasze rodziny błogosławi Bóg Ojciec i Syn, i Duch Święty!

† Wiktor Skworc
ARCYBISKUP METROPOLITA
KATOWICKI

ZAPROSZENIE DO KATEDRY NA UROCZYSTOŚĆ CHRYSTUSA KRÓLA
I ZAMKNIĘCIE II SYNODU ARCHIDIECEZJI KATOWICKIEJ

Drodzy Diecezjanie!

Dobiega końca kolejny Rok Liturgiczny. Był to czas szczególny, bogaty w wydarzenia. Przeżywaliśmy Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia. Nasz naród obchodził 1050. rocznicę chrztu Polski, pozwalającą nam na powrót do korzeni wiary. Odbyły się niezapomniane Światowe Dni Młodzieży – święto młodego Kościoła. Ostatnim akcentem tego roku była narodowa pielgrzymka do progów apostolskich. Zaś w naszej archidiecezji kończymy II Synod. Wszystko to skłania nas do wyśpiewania Bogu hymnu wdzięczności i uwielbienia: Te Deum laudamus.
W ostatnią niedzielę roku liturgicznego skierujemy nasze serca ku Jezusowi Chrystusowi, Królowi Wszechświata, któremu zawierzamy nasze rodziny, parafie, wspólnoty; Archidiecezję, Ojczyznę i Kościół. Dokonamy tego poprzez odmówienie aktu oddania we wspólnotach parafialnych.
Serdecznie zapraszam do wspólnego dziękczynienia w niedzielę 20 listopada podczas Mszy św. o godz. 12 w katedrze Chrystusa Króla w Katowicach. Do udziału w uroczystej liturgii zapraszam rodziny oraz przedstawicieli ruchów, wspólnot i stowarzyszeń działających w parafiach. Zapraszam członków Akcji Katolickiej i Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży z okazji ich patronalnego święta; członków Parafialnych Zespołów Synodalnych i wszystkich powołanych na II Synod; duchowieństwo i osoby życia konsekrowanego.
II Synod Kościoła katowickiego zakończymy po Eucharystii podpisaniem uchwał synodalnych; następnie kolejnej grupie szczególnie zasłużonych diecezjan zostaną wręczone pamiątkowe medale „Pro Christi Regno”, wyrażające wdzięczność za zaangażowanie w dzieło budowania i umacniania Królestwa Bożego w naszej archidiecezji.
Siostry i Bracia! W codziennym życiu zabiegajmy o pomnożenie chwały Chrystusa Króla – naszego Pana i Zbawiciela, dziękujmy nieustannie za Jego nieskończone Miłosierdzie, które okazuje z pokolenia na pokolenie, wiernością i posłuszeństwem odpowiadajmy na Bożą Miłość. Niech udział w niedzielnej Eucharystii w uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata wspomoże nas w realizacji tych zobowiązań i przyczyni się do naszego uświęcenia. Niech Pan, któremu się powierzamy, pomaga nam porządkować naszą codzienność i posłannictwo Kościoła. Módlmy się gorliwie, aby nasze rodziny, środowiska życia i pracy i cały świat objęło Jego Królestwo: królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju.
Wszystkim z serca błogosławię: w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

† Wiktor Skworc
ARCYBISKUP METROPOLITA
KATOWICKI

SŁOWO PASTERSKIE METROPOLITY KATOWICKIEGO
PRZED ŚWIATOWYMI DNIAMI MŁODZIEŻY
na niedzielę 10 lipca 2016 roku

Drodzy Diecezjanie!
 
  1. W trwającym Roku Miłosierdzia warto wspomnieć, że w chrześcijańskiej tradycji zachowane jest przekonanie, iż dzisiejsza Ewangelia, przypowieść o miłosiernym Samarytaninie, opowiada prawdziwą historię. Nie jest jednak dokładnym opisem jednego z napadów, które zdarzały się na drodze z Jerozolimy do Jerycha, lecz przedstawia historię zbawienia.
 
  Czytamy w homilii Orygenesa:
„Człowiekiem, który schodził, jest Adam,
Jerozolima to raj,
Jerycho to świat;
zabójcy to diabeł,
kapłan to Prawo,
lewita to prorocy,
Samarytanin to Chrystus;
rany to nieposłuszeństwo,
zwierzę, na które go wsadził, to ciało Chrystusa,
gospoda przyjmująca wszystkich chcących wejść to Kościół,
dwa denary to Bóg - Ojciec i Syn,
gospodarz to pasterz Kościoła, któremu powierzona została troska o chorego;
to, iż samarytanin obiecuje wrócić, jest zapowiedzią
drugiego przyjścia Zbawiciela” (Orygenes, Hom. in Lc.34).
 
  Bracia i Siostry!
  Przez bramę Chrztu świętego weszliśmy w zbawcze dzieło Jezusa Chrystusa, które poprzez sakramenty aktualizuje się w Kościele także i w naszym pokoleniu. W trwającej i spełniającej się wciąż historii zbawienia nie wolno nam być statystami, lecz trzeba w niej aktywnie uczestniczyć. Wyrazem uczestnictwa jest realizowanie objawionej woli Bożej, Bożych przykazań, zwłaszcza tego pierwszego i najważniejszego, jak go określił Jezus Chrystus: „Będziesz miłował…Pana, Boga swego,…a swego bliźniego jak siebie samego”.
Ewangeliczna przypowieść o miłosiernym Samarytaninie kończy się słowami: Idź i ty czyń podobnie. To polecenie odnosi się do każdego z nas. Winniśmy naśladować miłosiernego Samarytanina, tym bardziej, że w sakramencie Chrztu doświadczyliśmy Bożego miłosierdzia i nieustannie go doświadczamy.
 
Drodzy Diecezjanie!
  2. Wkrótce będziemy mieli wyjątkową okazję, by bardzo konkretnie zaświadczyć o Bożym miłosierdziu podczas Światowych Dni Młodzieży. Nasz kraj, całe nasze społeczeństwo, a zwłaszcza wspólnota Kościoła jest gospodarzem tego niezwykłego spotkania młodych chrześcijan i osób poszukujących z Piotrem naszych czasów, papieżem Franciszkiem.
Inspiratorem spotkań młodego Kościoła był Ojciec Święty Jan Paweł II. Po raz pierwszy zaprosił On młodzież świata do Rzymu na Niedzielę Palmową 1984 roku, aby razem z Nim przeżywała Jubileusz Odkupienia. Zaś Niedziela Palmowa 1986 roku została ogłoszona pierwszym Światowym Dniem Młodzieży. Z tych wydarzeń wyrosły cykliczne spotkania z Papieżem, na które On sam zaprasza młodzież do wybranego miejsca i kraju. Patrząc dziś na Światowe Dni z perspektywy lat, nie mamy wątpliwości, że każde spotkanie młodego Kościoła jest dziełem Ducha Świętego, który gromadzi w jedno, objawia prawdę o Bogu i buduje wspólnotę Kościoła oraz jedność ludzkiej rodziny.
Główne wydarzenia tegorocznych Światowych Dni Młodzieży odbędą się w Krakowie, a ich treścią będzie wspólna modlitwa z papieżem Franciszkiem i wzajemne świadectwo wiary. Święto Młodych będzie także czasem rekolekcji, słuchania słowa Bożego oraz siebie nawzajem.
 
  3. Światowe Dni Młodzieży mają obecnie dwie zasadnicze części: „Dni w Diecezji” oraz „Wydarzenia Centralne”.
Na czas Światowych Dni Młodzieży polskim diecezjom nadano nazwy biblijne. Określona nazwa charakteryzuje daną diecezję, a także zapowiada, jakimi treściami gospodarze chcą podzielić się ze swoimi gośćmi. Archidiecezja Katowicka przyjmie nazwę Góry Karmel. Na mapie Ziemi Świętej jest ona związana z prorokiem Eliaszem, wyznaniem wiary i zaufaniem Panu Bogu; jak również z Matką Bożą, która przez swoje fiat uczyniła nam wielkie rzeczy!
„Dni w Diecezji” będziemy przeżywać od 20 do 25 lipca. Młodzi z różnych stron świata spotkają się z wami we wspólnotach parafialnych. Będzie to dla wszystkich okazją i szansą udziału w święcie wiary i radości razem z młodymi, których przyjmiecie wielkodusznie pod swój dach!
Nie zabraknie także wydarzeń i spotkań ponad parafialnych, o szerszym zasięgu, promujących nasz Kościół lokalny oraz poszczególne miasta i gminy.
Głównym wydarzeniem podczas „Dni w Diecezji” będzie spotkanie w dniu 23 lipca na lotnisku Muchowiec w Katowicach. Przybędą tam wszyscy pielgrzymi, nasi goście. Do udziału zapraszam również wiernych Archidiecezji Katowickiej, szczególnie wolontariuszy, młodzież, rodziny przyjmujące młodych pielgrzymów. Zapraszam tych, którzy uczestniczyli w Światowych Dniach Młodzieży w Częstochowie w 1991 r. i uczestników spotkania z Janem Pawłem II na Muchowcu w 1983 r.
W programie tego spotkania będzie prezentacja wspólnot międzynarodowych oraz widowisko z udziałem orkiestry symfonicznej, aktorów i solistów. Przewidziana jest przede wszystkim uroczysta Eucharystia, a także wieczorny koncert gwiazd muzyki chrześcijańskiej.
 
  4. Po zakończeniu „Dni w Diecezji” będziemy przeżywali w Krakowie w dniach od 27 do 31 lipca wielkie święto wiary pod przewodnictwem Piotra naszych czasów. Do udziału w tym spotkaniu zapraszam wszystkich młodych, zwłaszcza tych, wciąż niezdecydowanych!
Wszystkich diecezjan Archidiecezji Katowickiej zapraszam także do udziału w Mszy św. pod przewodnictwem papieża Franciszka 28 lipca w Częstochowie. Ta Eucharystia będzie wielkim dziękczynieniem w ramach Roku Jubileuszowego 1050. rocznicy Chrztu Polski. Ułatwieniem w dotarciu do Częstochowy będzie darmowa komunikacja kolejowa, którą w tym dniu zapewniają Koleje Śląskie dzięki życzliwości Samorządu Województwa Śląskiego.
 
  Siostry i Bracia! Młodzi różnego wieku!
  5. Każdy i każda z was ma możliwość skorzystania z bogactwa Światowych Dni Młodzieży. Wykorzystajmy dar niezwykłego czasu łaski, aby Boże Miłosierdzie przeniknęło nasze życie, a ojczyzna i archidiecezja stały się jednym wielkim Polem Miłosierdzia – Campus Misericordiae.
Już dziś serdecznie dziękuję wszystkim, którzy włączyli się w przygotowanie wydarzeń tegorocznych Światowych Dni Młodzieży: rodzinom, które otwarły swoje domy i mieszkania dla młodych z różnych stron świata, wolontariuszom, zaangażowanym kapłanom, samorządom miast i gmin wspierającym „Dni w Diecezji”, instytucjom wspomagającym to wielkie święto młodych, młodzieży Diecezjalnych i Parafialnych Centrów ŚDM, wszystkim ludziom dobrej woli. Wszystkim Bóg zapłać za wasz trud, ofiarowany czas i poświęcenie.
 
  Bracia i Siostry!
  Bądźmy wobec wszystkich, zwłaszcza w czasie Światowych Dni Młodzieży, świadkami Bożego Miłosierdzia. Zapiszmy je uczynkami miłosierdzia, realizowaniem przykazania miłości Boga i bliźniego, wytrwałą postawą samarytańskiej służby i pomocy!
Zgromadzonym na niedzielnej Eucharystii, a także udającym się do Krakowa i Częstochowy, mówię: do zobaczenia na szlakach pielgrzymowania!
Wszystkim udzielam pasterskiego błogosławieństwa: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego!
 
 
† Wiktor Skworc
Arcybiskup Metropolita
Katowicki
 
Katowice, 6 lipca 2016 r., we wspomnienie bł. Marii Teresy Ledóchowskiej
VA I – 7721/16

Twoja krew

Dołącz do nas !

Msza św. gregoriańska

II Synod Archidiecezji Katowickiej

Radio Opoka.fm

Synod Katowice

 

Wirtualna wycieczka do Bazyliki Grobu Pańskiego w Jerozolimie

Parafia Kokoszyce

Parafia Rzymsko-Katolicka
 Niepokalanego Serca Maryi
w Kokoszycach
ul. Pałacowa 5, 44-373 Wodzisław Śląski
tel. 032 456 21 74

Konto Bankowe PKO BP o/Rybnik

08 1020 2472 0000 6702 0019 6238

 

Msze święte
- poniedziałek, środa 7.00
-  wtorek,czwartek piątek i sobota 17.00
- niedziele 8,00,10.30,16.00

Gościmy na stronie

Dziś 32

Wczoraj 146

Tydzień 459

Miesiąc 2058

Ogółem 312863

Currently are 17 guests and no members online

Kubik-Rubik Joomla! Extensions